Zondag 18 Mei 2008,

Wanneer wij wakker worden zijn de kinderen al aan het zwemmen en met de honden aan het spelen die zo te horen het prachtig vinden om zoveel speelkameraadjes bij elkaar te hebben. Wij ontbijten wat en besluiten om naar het strand te gaan. Het is warm en een koel Caribisch windje doet dan wonderen. Voor Giulia laten we een briefje achter en gaan met de auto naar Onno's. Op het strand aangekomen huren we twee stoelen en omdat er vandaag een heerlijke wind staat zien we dan ook veel Kitesurfers. Cabarete staat hierom ook bekend en ieder jaar in Juli vinden dan ook hier de wereldkampioenschappen plaats. Zonnen maakt dorstig en we gaan bij Onno's iets drinken en we nemen ook wat te eten.

Nadat we nog een mooie strandwandeling naar Punta Coleta hebben gemaakt keren we naar huis. Marcelina is inmiddels ook gearriveerd en gezamenlijk brengen we de kinderen weer naar hun huis in Los Brazos. Dit is een klein dorpje in de bergen. Ikkijk mijn ogen uit naar de kleine huisjes en de prachtige omgeving. Onderweg passeren we een brede rivier waar een hele groep volwassenen en kinderen aan het zwemmen zijn. De auto's staan tot aan hun wielen in het water geparkeerd en de achterklep wordt als springplank gebruikt. Vlak voor Los Bravos stopt Giulia ineens langs de kant van de weg. Dat is overigens heel normaal hier. Wat blijkt nu, er zitten een paar Domincanen aan een tafeltje domino te spelen. Volgens mij is dit een nationaal spel, want je komt het te pas en te onpas langs de weg of waar dan ook tegen. Ze besluit dan ook om een spelletje met de dorpsbewoners mee te doen en wij zijn haar publiek. Veel pret natuurlijk. We verlaten de snelweg en rijden omhoog via een kronkelweg die alleen nog maar uit wat stenen bestaat. Praktisch onbegaanbaar. Uiteindelijk komen we bij het huis van de kinderen aan. Hier worden we geconfronteerd met het levenswerk van Pauline om voor deze kinderen te zorgen, die geen ouders meer hebben of ouders die niet meer voor ze kunnen zorgen. Zij betaalt dit zelf allemaal van een klein pensioentje of van een enkele donatie. Geweldig wat zij met haar67 jaar nog allemaal presteert. Beneden zien we de rivier lopen en bij het huis aangekomen schrik ik enorm. Door de orkaan, diebegin dit jaarheeft huis gehouden is alles verwoest. Er zitten gaten in het dak dat uit golfplaten bestaat en de douchegelegenheid isniet meer daneen omgekeerde paraplu met een waterslang boven een regenton.In wat eerst het woongedeelte wasis een enorme chaos van opgestapelde rotsblokken en stenen. Bij het aanzien van deze grote ravageword je helemaal stil en verdrietig.Toch heeft ze kans gezien om de slaapkamers en kledingrekken keurig opgeruimd te houden. Hier straalt veel liefde vanaf en zorg voor elkaar. In de 'eetkeuken' maken de kinderen gezamenlijk drinken en eten klaar. Wat ben ik onder de indruk van dit allemaal en wat een bewondering enrespect heb ik voor deze vrouw, die zoveel positiviteit uitstraalt dat zelfs de kinderen ook nog vrolijk kunnen zijn.

Omdat de duisternis snel invalt en we niet in het donker die steile weg af willen rijden besluiten we om weer op te stappen. We nemen hartelijk afscheid en gaan weg. Diep onder de indruk over wat we zojust gezien en meegemaakt hebben rijden we weer terug naar huis. In Cabarete aangekomen gaan we met z'n vieren een bijYannic's een hapje eten. Giulia zegt dat ze nog een goeie film heeft,nl. Mr Brooks, die we gaan zien en uiteindelijk is het weer02.30 uurvoordat de luikjes dicht gaan.

Op naar de nieuwe week.